ناوب و مداوم بلند مدت و کوتاه مدت در موارد از قبیل : دارو های آنتی نئوپلاستیک، داروها تاول زا و مواد محرک، مواد انفوریونی با PH کمتر از 5 و یا با PH بالاتر از 9 ، مواد انفوزیونی با اسمولالیتی بیشتر از 600 میلی اسمول در لیتر.. استفاده کند

3) پرستار باید با سایر تیم ها همکاری داشته و با توجه به شرایط از لحاظ عفونت کاتتر های ورید های مرکزی بیمار را در نظر قرار دهد
4) پرستار باید از سایر کاتترها مرتبط با بیمارهای خاص مثل بیماری های مزمن کلیه آگاهی داشته باشد و کاتتر با میزان تند جریان را بشناسد(11).
از جمله موارد استفاده از جا گداری کاتتر دسترسی به شریانها برای مقاصد گوناگون مثل پایش علائم حیاتی است برای دسترسی به شریانها کاتتر های فراوانی ساخته شده است که :
1) کاتترهای شریانی ریوی و محیطی: از این کاتتر ها برای مانیتورینگ همودینامیک، گرفتن نمونه خون و آنالیز گازهای خونی در بیماران بدحال بصورت کوتاه مدت استفاده می شود.
2) شریان رادیال شایع ترین محل برای دستیابی به شریان می باشد سایر محل های ممکن شامل شریان فمورال، زیربغلی، براکیال، و شریان های خلفی تیبیال می باشد.
3) در صورت انتخاب شریان رادیال باید کاتتر شماره 20 جهت کاهش عوارض ترومبوز انتخاب شود.
4) پرستار باید بداند که عوارض بالقوه مرتبط با کاتتر شریانی مثل ترومبوز و عفونت با افزایش مدت زمان ماندگاری کاتتر بیشتر می شود(11).
درکدقیقوکاملسیستمهایوریدیاندامهایفوقانیو تحتانی،کانولاسیونموفقراتسهیلمیسازد. اندامهایفوقانیدو سیستموریدیاصلیدارند: وریدهایسفالیکوبازیلیک.سیستموریدیاندامهایتحتانیازوریدهای صافنبزرگوکوچک تشکیلشدهاست.
انتخاب محل دسترسی به عروق باید با شرایط بیمار تطابق داشته باشد این شرایط شامل : سن، تشخیص بیماری ، وضعیت سیستم عروقی در محل ورود کاتتر، وضعیت پوست در محل ورود کاتتر، نوع و طول درمان با محلول انفوزیونی و حتی انتخاب بیمار می باشد.
کاتتر مناسب (محیطی یا مرکزی)باید ، مطابق با نیاز بیمار و مبتنی با درمان تجویز شده یا رژیم درمانی، طول درمان، زمان ماندگاری، یکپارچگی عروقی، ترجیح بیمار و توانایی و منابع در دسترس برای مراقبت از وسیله انتخاب شود.
قبل از قرار دادن یک کاتتر مرکزی و محیطی8 باید برای اطمینان از پیشروی کامل کاتتر به یک سوم تحتانی ورید اجوف فوقانی و محل اتصال ورید اجوف فوقانی و دهلیز راست اندازه گیری اناتومیک انجام گیرد
کاتتر استفاده شده باید در کوچکترین اندازه با حداقل مجرا بوده و حداقل وسیله تهاجمی با توجه به درمان تجویز شده انتخاب شود(11). پرستار باید یک کاتتر محیطی کوتاه را متناسب با درمان تجویز شده، طول درمان (معمولابرای درمان کمتر از یک هفته) و میزان دسترسی به عروق محیطی، تشخیص، عوارض شناخته شده وسیله، و مهارت وارد کننده وسیله انتخاب کند.
پرستار باید بداند که کاتترهای محیطی کوتاه با اندازه های 24-14 برای بزرگسالان و 24-22 برای نوزادان و اطفال جهت تزریق خون و فراورده های خونی استفاده می شود(11).
در بزرگسالان مکانهائی برای دست یابی ایمن به عروق معرفی شده است، این مکان ها شامل عروق موجود در سطح جلوئی و پشتی اندام فوقانی قرار دارند که شامل متاکارپ، سفالیک، بازلیک و ورید های میانی می باشند. ازسطوح کناری مچ دست به اندازه تقریبی 5-4 اینچ از محل خم شدن آن بدلیل خطر بالقوه جهت آسیب به عصب اجتناب می شود(11). محلهایارجحبرایکانولاسیون،وریدهایساعدهستند. ورید کوبیتالمیانیکهحفرهآنته کوبیتالراقطعمیکند،به وفور ، درموقعیتهایاورژانستحتکانولاسیونقرارمیگیردزیراقادر بهپذیرشکاتترهایبزرگاستوجایگذاریکاتتردرآنممکن استآسانترازسایروریدهادرساعدباشد . بااینحال،احتیاطدر اجتنابازکانولاسیوناشتباهی در شریانبازوییکهمعمولابلافاصله درسمتمدیالوریدکوبیتالمیانیقرارداردالزامیاست. احتیاطات و توجهات مشابهیبرایشریانهایرادیالواولناردرسطحوریدکوبیتالباید صورت شود،بادقتلمس کردن بهمنظورشناساییضربانهایشریانی میتوانداحتمالاینعارضهرابهحداقلبرساندهنگامیکه دستیابی به وریدهایاندامفوقانی مشکل باشد،وریدهایپشتپایاوریدهایصافناندامتحتانیممکناست مورداستفادهقرارگیرند.جا گذاری کاتتر دراینوریدهابامیزانبالاتربروز ترومبوزوآمبولیهمراهاست )شکل 2-1 )(7).
در اطفال ، عروقی که بیشتر باید مد نظر قرار گیرند عبارتند از، دست، ساعد، ناحیه آنته کوبیتال، بالای بازو از قسمت پایین زیربغل و همچنین عروق پوست سر، پا، و انگشتان در شیرخواران و کودکان نوپا(11). خطر ترومبوز و آمبولی در کاتتر های جا گذاری شده در ناحیه ساق پادرکودکانو نوزادانکمترازبزرگسالاناست؛ازاینرو،هنگامیکهجا گذاری کاتتر در اندامهایفوقانیدریککودکیانوزادباشکستمواجهمیشود، وریدهایساقوپایکجایگزینقابلقبولبه شمارمیروند. سایر محلهایکه می تواند مورد استفاده قرار گیرد شاملوریدهایاسکالپ کهدرنوزادانوکودکانکمسنموردوورید ژوگولارخارجیهستند(7).
شکل 1-2 : اناتومی ورید های اندام فوقانی و دست ( Ung L and ect . Journal of Infusion Nursing. 2011;34).
برای انتخاب محل مناسب جهت قرار دادن کاتتر ورید محیطی رعایت برخی نکات ضروری می باشد ، که این نکات شامل:
1) انتخاب محل تزریق باید ابتدا از نواحی دیستال اندام فوقانی شروع شود و محل جا گداری کاتتر وریدی جدید باید نزدیک به محل قبلی انجام گیرد.
2) انتخاب محل باید بطور روتین از دست غیر غالب انجام شود از دسترسی به عروق در محل خمیدگی ها، محل های دچار درد به هنگام لمس اجتناب شود.
3) از عروق در معرض خطر(مثل کبود شده ها، فلبیت ، اسکلروزه ، و یا طنابی شده) و نواحی برنامه ریزی شده جهت پروسیجرها خود داری شود.
4) در اطفال و کودکان از دست و انگشتان، یا انگشت شست که معمولا” جهت مکیدن کودکان مورداستفاده قرار می گیرد اجتناب شود .
5) ورید های قسمت تحتانی انتهاها بطور معمول در بزرگسالان بدلیل خطر آسیب بافتی، ترومبوفلبیت و زخمی شدن، نباید مورد استفاده قرار گیرد.
6) از وریدهای انتهای فوقانی در جراحی های پستان که با برداشتن گره های زیر بغلی در آن سمت همراه بوده است ، و یا اندام های متاثر از سکته مغزی اجتناب شود، در بیمارانی با بیماری های مزمن کلیوی در مراحل 4 یا 5، استفاده از وریدهای ساعد و قسمت فوقانی بازو بدلیل “مناسب بودن جهت فیستول گذاری ” اجتناب شود.
7) استفاده از وریدهای بازوی راست در شیرخواران و کودکانی که ، در انها اقدامات درمانی جهت درمان بیمارهای مادرزادی قلب انجام شده است باید اجتناب شود زیرا ممکن است سبب کاهش جریان خون در شریان ساب کلاوین شود(11).
جهت دسترسی به عروق محیطی از طریق کاتتر میدلاینباید به نکاتی توجه کرد که شامل :
1) انتخاب محل بطور روتین باید از ناحیه حفره آنته کوبیتال شروع شود. وریدهایی که باید برای کاتتر میدلاین مد نظر قرار گیرند عبارتنداز بازلیک، سفالیک، عروق براکیال. برای نوزادان و اطفال، سایر محل های قابل انتخاب شامل عروق پا در زیر ران، در سر و قسمت بالای توراکس است .
2) از ورید های اندام های فوقانی در صورت انجام جراحی های پستان باید اجتناب کرد(11).
جهت دسترسی به عروق مرکزی از طریق کاتترهای مرکزی واردشده از عروق محیطی باید:
1) وریدهایی که برای PICC مد نظر قرار می گیرند، عبارتند از بازلیک، کوبیتال میانی، سفالیک و عروق براکیال. برای نوزادان و کودکان سایر محلهای قابل انتخاب شامل، ورید تمپورال (گیجگاهی)، وریدهایی خلف گوش در سر، و ورید صافن در اندامهای تحتانی(11).
برای دسترسی به ورید مرکزی از طریق وسایل دسترسی به سیستم عروق مرکزی غیر تونلی9 :
1) برای به حداقل رساندن خطر عفونت های مرتبط با کاتتر در CAVD، استفاده از ورید ساب کلاوین در بزرگسالان نسبت به وریدهای ژوگولار و فمورال ارجحیت دارد . با این حال هر کدام از این روش ها مزایا و معایبی دارد. در بیمارانی با بیماریهای مزمن کلیوی، ورید ساب کلاوین به منظور حفظ ورید توصیه نمی شود(11).
برای دسترسی به شریان های محیطی10باید به نکات زیر توجه نمود :
1) معیار انتخاب شامل وجود نبض و بررسی گردش خون انتهایی است. قبل از قرار دادن کاتتر، تست آلن باید جهت انتخاب محل مناسب و پرفیوژن انتهائی شریان انجام می شود.
2) شریان رادیال باید به عنوان مناسب ترین محل دسترسی جهت کانالاسیون زیرپوستی در بزرگسالان بخاطر مزایای آن و پیشگیری از عفونت مد نظر قرار گیرد. سایر شریان ها عبارتند از، اولنار، براکیال است با این حال هر کدام دارای مزایای و معایب مربوط به خود می باشد. این محل ها نسبت به شریان فمورال و زیر بغلی به خاطرکاهش خطر عفونت اولویت دارند. در اطفال محل های انتخابی شامل رادیال، قسمت خلف تیبیال، شریان های دورسال پدیس . این شریان ها نسبت به شریان های فمورال و زیربغلی به خاطر کاهش خطر عفونت ترجیح دارند شریان های براکیال به خاطر عدم وجود جریان خون جانبی(کولترال) نباید استفاده شود.
3) از طریق شریان های محیطی درمان تزریقی نباید انجام شود. تنها از این کاتتر های برای مانیتورینگ همودینامیک، آنالیز گازهای خونی و گرفتن نمونه خون استفاده می شود(11).
باید یاداور شد که اولویت های محل جا گذاری کاتتر وریدی در بزرگسالان شامل موارد زیر است :
1. وریدهای ساعد (بازلیک و سفالیک) (7)
2. ورید های تحتانی دست یا وریدهای پا
3. اگرجاگذاری کاتتر وریدی در این نقاط دچار مشکل شود وریدهای ناحیه کوبیتال میانی معمولا” قدم بعدی برای جاگذاری کاتتر وریدی خواهد بود(4).
برای جاگذاری کاتتر وریدی راحت تر می توان از تکنولوژی جدید استفاده کرد که در ان مورد می توان به موارد زیر اشاره کرد :
عینک های هوشمند به پرستاران کمک می کنند تا رگ ها را از میان پوست ببینند(12). محققان شرک