میبرد. سرمازدگی و خشکسالی هر یک بر روی کیفیت و کمیت محصولات کشاورزی اثر گذاشته، در بسیاری جوامع باعث بروز سوء تغذیه می گردد. همچنین به جهت حفظ محصولات کشاورزی و افزایش بهره وری از منابع آب و خاک زیرکشت، کاربرد سموم و کودهای شیمیائی افزایش یافته، عوارض ناشی از کاربرد مواد شیمیایی برای افراد در معرض و استفاده کنندگان از محصولات کشاورزی بروز می کند. با گرم شدن زمین یخ های قطبی آب میشوند سطح آب دریاها بالا میآید و فصلها شدت بیشتری میگیرند، یعنی زمستان سردتر از همیشه خواهد بود و تابستان گرم و خشکتر]1[.
در طول این سالها دمای هوای سطح آب و سطح خشکی افزایش یافته است، اما افزایش دما بر سطح خشکی به مراتب بیش از سطح آب بوده است. از سال 1979 میلادی تاکنون میانگین دمای هوای سطح خشکی دو برابر دمای هوای سطح آب ها افزایش یافته است. افزایش دمای زمین در اثر گازهای گلخانهای ناشی از سوخت های فسیلی و معدنی باعث ذوب شدن یخچالهای طبیعی قطبها و ارتفاعات گردیده است.

مسئله مهم دیگر این است که آب بیشتر از یخ انرژی خورشید را به خود جذب میکند و ذوب شدن یخها باعث افزایش سطح آب شده و در نتیجه روند بالا رفتن دمای جو شتاب بیشتری به خود جذب میکند و ذوب شدن یخها باعث افزایش سطح آب شده و در نتیجه روند بالارفتن دمای جو شتاب بیشتری به خود میگیرد. دانشمندان برآورد کردهاند بیشتر یخچالهای طبیعی با افزایش دمای زمین به میزان 3 درجه سانتیگراد تا سال 2010 ذوب خواهند شد. سازمان ملل به مناسبت روز جهانی محیط زیست در گزارشی اعلام کرده است ذوب شدن یخ ها و برفهای قله کوههای آسیایی زندگی 40 درصد انسان های کره زمین را به طور مستقیم و غیر مستقیم تحت تاثیر قرار خواهد داد. در این گزارش کمبود آب آشامیدنی بالا آمدن سطح آب دریاها، زیر آب رفتن برخی مناطق ساحلی و جزیره ها که ارتفاع کمی از سطح آب دارند از پیامدهای ذوب شدن یخها عنوان شده است]6[.
از دیگر پیامدهای ذوب شدن یخها احتمال افزایش سقوط بهمن، ایجاد دریاچه های یخی، شکسته شدن سدها و سرازیر شدن آب به دره ها گزارش شده است. به گفته دانشمندان پدیده گرم شدن زمین موجب شده است حرارت داخلی یخچال های طبیعی چین در دو دهه گذشته 10 درصد افزایش یابد. گزارش کارشناسان آب و هوایی نشان می دهد تا پایان سال 2100 میلادی سطح آب دریاها و اقیانوسها به علت ذوب یخها 18 الی 59 سانتیمتر و به طور متوسط 40 سانتیمتر بالا میآیند. معدل افزایش درجه حرارت در قرن بیستم به 6/0 درجه سانتیگراد رسیده که این افزایش باعث ذوب شدن یخ ها و بالا آمدن آب دریاها به ارتفاع 10-20 سانتیمتر شده و ضخامت یخ های قطب شمال در چند دهه اخیر تا حدود 40 درصد کاهش یافته است. یکی از دلایل تسریع در ذوب سریع یخ ها این است که یخ های قطب 90 درصد نور خورشید را که باعث ذوب آن میشود به فضا بازتاب می کند ولی آب اقیانوسها برعکس عمل می کند و90 درصد انرژی خورشید را درخود نگه می دارد. بدین ترتیب ذوب هر مایل از یخ گرما را بیشتر میکند. براساس پژوهش های ناسا که بین سال های 2004 تا 2008 صورت پذیرفته، یخهای اقیانوس منجمد شمالی، هر ساله 18 سانتیمتر ضخامت خود را از دست میدهند]7[.
همچنین افزایش ارتفاع آب دریاها و نفوذ آنها به ساحل سبب زیر آب رفتن جنگلها در مناطق ساحلی خواهد شد. اثرات منفی این پدیده از یک سو به صورت کاهش منابع غذایی و صنعتی انسانها و دامهای آنها و از سوی دیگر کاهش در جمعیت گیاهی و بنابراین کاهش میزان کل دی اکسیدکربن جذب شده توسط گیاهان نمایان می گردد. اثر اول موجب افزایش فقر و گرسنگی خواهد شد. اما از آنجا که گیاهان و به طور کلی جنگلها بعنوان بزرگترین جاذب های محیطی دی اکسیدکربن مطرح میباشند لذا اثر دوم یعنی کاهش جذب دی اکسیدکربن توسط گیاهان موجب افزایش تراکم این گاز گلخانه ای در جو شده و با توجه به اینکه افزایش تراکم این گاز افزایش دما را به دنبال دارد مشاهده میگردد که این فرآیند به صورت یک چرخه در جهت افزایش دما عمل می نماید]8[.
درصورتیکه افزایش گازهای گلخانهای و به تبع آن گرم شدن زمین با روند کنونی ادامه داشته باشد تا سال 2100 بسیاری از گونه های گیاهی و جانوری به علت ناسازگاری با محیط زیست جدید از بین خواهند رفت و گونه های دیگری جای آنها را خواهند گرفت و برخی از بافت های جمعیتی تحت عنوان پناهندگان زیست محیطی مجبور به کوچ از محل زندگی خود می شوند. کاهش بارندگی افزایش رطوبت ناشی از گرما مانع از دسترسی به منابع آب سالم شده و شیوع انواع بیماری ها را در پی خواهد داشت. در این میان مناطق حاره ای و مرطوب مانند جنگل های آمازون یا اندونزی بیشتر در معرض تهدید قرار میگیرند و حیوانات این مناطق حتی جانداران زیر زمین هم نخواهند توانست با محیط زیست جدید خود سازگار شوند.
صندوق جهانی حفاظت از محیط زیست در گزارش جدید خود هشدار داده است که ادامه حیات آبزیان و ماهیها به دلیل گرم شدن ناشی از گازهای گلخانهای آب رودخانه ها و دریاها در معرض تهدید و نابودی قرار گرفتهاند. این تهدیدات شامل کاهش منابع غذایی گونه های مختلف آبزی و ماهیها پایین آمدن سطح تکثیر ماهیها و آبزیان و کاهش اکسیژن برای این موجودات شیوع انواع بیماری ها از جمله بیماری های قلبی و تنفسی و کاهش قدرت شنوایی آبزیان می باشد. کاهش اکسیژن در سطح آب باعث می شود که آبزیان به قسمت های عمیق تر و سردتر نقل مکان نمایند و این مسئله حیات گونه های دیگر جانداران از جمله پرندگان را از جهت دسترسی به منبع غذایی به خطر میاندازد]6[.
مسئله دیگر اینکه افزایش کربن زیاد در اتمسفر باعث کاهش کلسیم در آب می شود و افزایش میزان اسید در آب میزان جذب کلسیم را برای ماهیان دشوار میکند که این امر بر قدرت شنوایی ماهیان تاثیر منفی گذاشته و آنها را در یافتن محل زندگی خود دچار مشکل میکند. ذوب شدن یخ های قطبی حیات بسیاری از گونههای جانوری مانند خرس قطبی و پنگوئن ها را که برای یافتن غذای خود به حرکت و یا استراحت بر روی یخها نیاز دارند، در صورت آب شدن یخ ها نسل اینگونه جانوران نیز در آستانه انقراض قرار خواهند گرفت. مقایسه صورت گرفته در رابطه با تعداد پنگوئن ها این مسئله را تایید می کند که تعداد جمعیت آنها در سال 2001 نسبت به سال 1950 به نصف کاهش یافته است]1[.