وجود دارد. لگنین دار شدن، استحکام مکانیکی بافت های چوبی را افزایش می دهد و موجب سرپا باقی ماندن درختان غول پیکر بادها متر ارتفاع میگردد. طی فرایند لیگنیندار شدن، مولکولهای درحال رشد لگنین فضای بی الیاف سلولز و زنجیره های همی سلولز را پر می کنند. لگنینها را بر اساس مقدار نسبی هر یک از واحدهای ساختمانی به سه نوع لگنین سخت چوب، لگنین نرم چوب و لگنین علفی تقسیم می کنند. شکل 2-2 ساختار ان را نشان می دهد.
شکل 2-2 ساختار سه نوع لگنین سخت چوب، لگنین نرم چوب و لگنین علفی
p-Coumaryl alcohol Coniferyl alcohol Sinapyl alcohol
معمولاً نرم چوبها شامل لیگنین بیشتری از سخت چوبها هستند. مانند هالوفیتها(شور پسندها) که در اراضی شور کشور برای اولین بار در دست مطالعه و اقدام است.Zainul Abideen و همکاران (2011) در بررسی توان گونه های هالوفیت بعنوان منبع بیوماس لیگنوسلولزی نشان دادند که برخی از گونهای هالوفیت مانند Halopyrum، Karka، typha و …در مناطق ساحلی پاکستان پتانسیل محصولات بیواتانول را دارا هستند. آنها نشان دادندکه این گراسهای دائمی مقاوم به شوری بوده و نرخ رشد بالایی برای تولید بیوماس لیگنوسلولزی با کیفیت شامل37-26% سلولز، 38-24% همی سلولز و کمتراز10% لیگنین دارند. با انجام تحقیق در این زمینه میتوان در ایران با انتخاب گیاهان دائمی با بیو ماس بالا که مواد لیگنو سلولزی مناسبی برای تبدیل شدن به اتانول دارند با توجه به اینکه ایران 365 نوع هالوفیت دائمی و یکساله دارد. برای تولید اتانول استفاده کرد. اگر چه عناصر ساختاری اصلی در لیگنین مشخص شده است، امٌا بسیاری ازجنبه های آن ناشناخته است. پیوندهای شیمیایی بین لیگنین و همی سلولز و حتی سلولز گزارش شده است. لیگنین ها به تجزیه آنزیمی و شیمیایی بسیار مقاوند.
در صورت موفق آمیز بودن اتانول از زیست توده، هزینه های اتانول کاهش چشمگیری خواهد داشت. چون قیمت ماده خام بیش از55% در هزینه تولید مشارکت دارد، مواد خام ارزان مانند بیومس لیگنو سلولزیک و ضایعات کشاورزی و غذایی، برای رقابتی کردن بیواتانول در بازار مورد توجه قرار گرفتند. بیومس لیگنوسلولز یک شامل گروه گوناگونی از مواد: باقیمانده های کشاورزی (کاه غلات، پوست برنج، ضایعات پنبه و…)، باقیمانده های جنگلی(هرس،چوب بری) و ضایعات جامد شهری می باشد. تولید بیواتانول از این مواد خام می توانند جایگزین مناسبی برای انهدام این باقیمانده ها باشد(وایمن و دیگران2007). لذا علاقه فزاینده ای به کشف استراتزی های جدید به منظور کاربرد این باقیمانده ها برای تولید بیواتانول وجود دارد. یک مشکل عمده با تولید بیواتانول در دسترس پذیری موا د خام برای تولید است. این در دسترس پذیری زیست توده ها برای تولید بیواتانول می توانند به طور قابل توجهی از فصلی به فصل دیگر فرق کند و به موقعیتهای جغرافیایی بستگی دارد. قیمت مواد خام هزینه های جمع آوری و انتقال تا حد زیادی متغییر است که می توانند هزینه های تولید بیواتانول را متاٌثر نماید. بنابراین تحقیق در خصوص گونه های بومی و محلی که قابلیت تولید بیواتانول را دارند. می توانند به توسعه این صنعت کمک بزرگی کند. اخیراٌ اتانول عمدتاٌ از گیاهان و محصولات زراعی تولید گشته و این در گرایش و تمایل به استفاده از مواد لیگنوسلولزی ارزانتر به عنوان ماده اولیه برای تولید اتانول نظیر کودزو(روان و دیگران2008) ماهولادرخت(سوتکومار و دیگران، 2008)، ضایعات حاصل از آسیاب گندم(مارکوس2008)، پوست درختان(کیم و دیگران، 2008) مشاهده میگردد.