ن پیش رفته است. با توجه به نتایج تحقیق رشید لمیر1 و همکاران (1390) زمان نمونه گیری تأثیر معنا داری بر سطوح انسولین پلاسما دارد، به طوریکه انسولین پلاسما پس از تمرین افزایش، درحالی که 1 و 24 ساعت پس از آن کاهش می یابد. در مطالعه رشید لمیر زمان نمونه گیری 48 ساعت پس از فعالیت بود که کاهش معناداری را پس از دو ماه تمرین هوازی نشان داد (5). نتایج تحقیق حاضر با یافتههای عابدی2 و همکاران (1390) که کاهش غلظت انسولین را 24 ساعت پس از تمرین مقاومتی مشاهده کردند (8)، همخوانی دارد. یکی از عوامل مؤثر در بهبود حساسیت انسولینی حجم تمرینات است، بهطوری که تمرین با حجم بالا و شدت متوسط کاهش بیشتری در انسولین ایجاد می کند (7)، شاید یکی از عللی که نتیجه تمرینات، PND 100 درصد را نشان نداده است، حجم تمرینات باشد، ولی با توجه به اینکه آزمودنیهای این پژوهش محدودیت های حرکتی و متابولیسم بالا داشتند، امکان افزایش حجم تمرینات همانند افراد سالم وجود نداشت. مداخلات تزریق انسولین موجب جلوگیری از پروتئولیز می شود؛ اثری که بیشترین تأثیر را روی نواحی

.1 Rashidlamir
.2 Abedi
احشایی و اثر کمتر روی عضلات اسکلتی دارد. به علاوه، اعمال انسولین، سنتز پروتئین و انتقالآمینواسید را به داخل سلول تحریک می کند (34).
براساس نتایج پژوهش حاضر تمرین مقاومتی طولانی مدت می تواند میزان هورمون رشد در گردشپلاسما را در افراد مبتلا به سوختگی شدید افزایش دهد و موجب بهبود سطوح انسولینی در این افراد شود. همچنین ممکن است به جای افزایش سیستمی IGF1 موجب افزایش تولید IGF1 در عضلات درگیر در تمرینات شود و سنتز پروتئین عضلانی را افزایش دهد. به نظر میرسد به دلیل افزایش هورمون های کاتابولیکی و هایپرمتابولیسم پس از سوختگی شدید، تمرینات موجب کاهش سطوح هورمون های کاتابولیک شود، که اندازه گیری آن در تحقیقات آینده توصیه می شود.

منابع و مĤخذ
آذربایجانی، محمدعلی؛ عابدی، بهرام؛ پیری، مقصود و رسایی،محمدجواد. (1391). اثر یک جلسه تمرین ترکیبی مقاومتی و هوازی بر غلظت لپتین سرم و شاخص مقاومت به انسولین در مردان غیرفعال، مجله دانشگاه علوم پزشکی قم، سال ششم، ش 1 (پیاپی 21)، ص 53-46.
احمدی زاد، سجاد ؛ خدامرادی، آرش؛ ابراهیم، خسرو و هدایتی، مهدی. (1389). تأثیر شدت فعالیت مقاومتی بر آدیپوکین ها و شاخص مقاومت به انسولین، مجله غدد درون ریز و متابولیسم ایران، سال دوازدهم، ش 4 (پیاپی 52)، ص 434-427.
بیژه، ناهید؛ معظمی، مهتاب؛ احمدی، امین؛ صمدپور، فاطمه و ذبیحی، علیرضا. (1390). تأثیر شش ماه تمرین ورزشی هوازی بر سطوح لپتین، کورتیزول، انسولین و گلوکز سرم زنان میانسال لاغر، مجله پزشکی کوثر، سال شانزدهم، ش 1 (پیاپی 59)، ص: 60-53.
4.رجبی، حمید؛ رزمجو، سحر؛ جنتی، معصومه و ظریفی، آیدین ( 1389). ارتباط پاسخ های عامل رشدی شبه انسولین و کراتین کیناز پس از یک جلسه و دوره شش هفته ای تمرین مقاومتی هرمی و هرمی واژگون در دختران غیرورزشکار، فصلنامه المپیک، سال هجدهم، ش 2 (پیاپی 50)، ص 42 –
.29
5. رشیدلمیر، امیر و سعادت نیا، آرش (1390). تأثیر دو ماه تمرینات هوازی بر شاخص های هموستئاز گلوکز و ریسک فاکتورهای قلبی-عروقی، مجله دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد،سال نوزدهم، ش 2 (پیاپی 77)، ص 229-219.
6.صادقی، سعید و رحیمی، رحمان ( 1388). واکنش هورمون های GH و IGF-1 نسبت به دو برنامهمقاومتی شدید هم حجم با استراحت های متفاوت بین ست ها. فصلنامه المپیک، سال هفدهم، ش 1 (پیاپی 45)، ص 68-57.
7.طالبی گرکانی، الهه و صفرزاده، علی رضا. (1391) تأثیر شدت و حجم تمرین مقاومتی بر غلظت سرمی واسپین و شاخص مقاومت به انسولین در موش های صحرایی نر بالغ، دوماهنامه دانشور پزشکی، سال نوزدهم، ش 100، ص 82-75.

  • 2