تماع که دارای محدودیت‌های مختلفی از قبیل عدم وجود فرصت‌های تحصیلی، کمبود زمین زراعی، نهاده‌های کشاورزی و ساختارهای اقتصادی لازم، می‌باشند، هستند (کارکیل و همکاران، 2003؛ لانگ، 1998).
به طور سنتی زنان بیشترین نقش را در فعالیت‌های مربوط به گیاهان دارویی از قبیل جمع‌آوری، خشک‌کردن و حمل به بازار فروش در جوامع مختلف دارند و این گیاهان نقش بسیار مهمی در ایجاد اشتغال برای این قشر از اجتماع دارد (کارکیل و همکاران، 2003).
همچنین کشت گیاهان دارویی در سطوح کم و در باغات کوچک، که غالبا در سیستم‌های کشت چندگانه صورت می‌گیرد می‌تواند وسیله‌ای برای افزایش درآمد کشاورزان فقیر باشد (لانگ، 1998).
بررسی‌های وزارت همکاری‌های اقتصادی و توسعه آلمان در گواتمالا نشان داد که گیاهان دارویی با موفقیت می‌توانند وارد سیستم‌های سنتی زراعی شده و به همراه سایر گیاهان زراعی از قبیل ذرت، لوبیا و سبزیجات، کشت شده و باعث افزایش درآمد می‌شوند (اید، 2000).
همانطور که ذکر شد، جمع‌آوری گیاهان دارویی وحشی فرصتی برای مردم روستایی فقیر فراهم کرده تا حداقل درآمدی از این طریق بدست آورند، به خصوص برای روستاییانی که دسترسی به زمین زراعی نداشته و به جمع‌آوری گیاهان از طبیعت وابسته می‌باشند. اما معمولا افراد محلی بهای بسیار کمی بابت جمع‌آوری گیاهان دارویی دریافت می‌کنند. به طور مثال، اگر چه درآمد حاصل از فروش پوست درختی مانند Prunus Africana منبع درآمد قابل توجهی برای روستاییان ماداگاسکار می‌باشد (‌که در مواردی بیش از 30 درصد درآمد روستاییان را شامل می‌شود)، بهایی که به جمع‌آوری کننده‌های محلی پرداخت می‌شود در مقایسه با واسطه‌ها بسار اندک است (والتر و راکوتونیرینا، 1995).
گونه‌های دارویی و معطر دارای تاریخچه‌ای کوتاه در کشت و اهلی کردن می‌باشند و به جز تعداد محدودی هنوز هم بیشترین نیاز بازار به گیاهان دارویی از طبیعت تامین می‌شود (پاشپاگاندان، 1987).
از حدود 200 گونه دارویی که در اروپا تجارت می‌شوند، 140-130 گونه از آن‌ها کشت می‌شود. سطح زیر کشت گیاهان دارویی در اتحادیه اروپا نزدیک به 70 هزار هکتار می‌باشد. فرانسه، مجارستان و اسپانیا دارای سطح زیر کشت وسیعی از گیاهان دارویی می‌باشند (لانگ، 1998).
گونه‌های عمده‌ای که در این کشورها کشت می‌شوند شامل اسطوخودوس (Lavandula spp.)، خشخاش (Papaver somniferum)، زیره سیاه اروپایی (Carum carvi)، رازیانه (Foeniculum vulgare)، نعناع فلفلی (Mentha piperita)، می‌باشند.
کشورهای دیگری که دارای سطح زیر کشت وسیعی از گیاهان دارویی می‌باشند شامل آرژانتین، شیلی، چین، هند و لهستان می‌باشند (کوپر، 1997).
کل تعداد گونه‌های دارویی که کشت می‌شوند بسیار اندک می‌باشد که عمدتا شامل گونه‌های می‌باشند که دارای بازار بین المللی بوده و در حجم زیاد معامله می‌شوند و یا به عنوان ماده اولیه مورد نیاز برای صنایع داروسازی بزرگ مورد استفاده قرار می‌گیرند. به طور مثال پریوش (Catharanthus roseus)، که از ماداگاسکار منشا گرفته و به عنوان ماده اولیه برای تهیه دو داروی ضد سرطان خون وین کریستین و وین بلاستین استفاده می‌شود، در سطوح وسیع در اسپانیا و تگزاس کشت می‌شود (بالیک و کاکس، 1996).
احتمالا چین بیشترین سطح زیر کشت گیاهان دارویی را به خود اختصاص داده است. به طوری که 300 هزار هکتار زمین تنها زیر کشت یک گونه (Hippophae rhamnoides)، قرار دارد که 10 هزار نیروی کارگری را در تولید همین گونه بکار گرفته است (لامبرت و همکاران، 1997).
بیش از 80 درصد از 700 هزار تن گیاهان دارویی که در چین سالانه مصرف می‌شود از طبیعت منشا می‌گیرد (هیوود، 2000).
در بسیاری از نقاط جهان از جمله آلبانی و ترکیه در اروپا (لانگ، 1998)، پاکستان و بنگلادش در آسیا (بیگان، 2002) و تمامی کشورهای آفریقایی (دولد و کوکس، 2001 و مارشال، 1998) سطح زیر کشت گیاهان دارویی مشخص نیست.
برآورد می‌شود که 99 درصد از 550-400 گونه‌ای که در حال حاضر جهت طب سنتی در آفریقای جنوبی به فروش می‌رسد از عرصه‌های طبیعی برداشت می‌شود (ویلیامز، 1996).
کشورهایی که دارای سطح زیر کشت وسیع گیاهان دارویی هستند شامل مجارستان، لهستان، هند (اسفرزه)، چین، اسپانیا (شیرین بیان) و آرژانتین (اسفرزه و بابونه) می‌باشند (FAO، 1997).
گونه‌های دارویی عمده‌ای که در سطوح وسیع کشت می‌شوند عبارتند از: Catharantus roseus، Chamomilla recutita، Cinchona spp،Digitalis lanata، D.purpurea، Duboisia spp، Papaver somniferum، Mentha piperita، Plantago ovate (لوینگتن، 1993).
در حال حاضر بیش از 250 گونه دارویی در چین به صورت تجاری کشت می‌شوند و حدود 60 گونه آن به خوبی در سیستم‌های زراعی سازگار شده‌اند (FAO، 1997). از بین بیش از 400 گونه دارویی که در صنایع داروسازی هند مصرف می‌شوند، کمتر از 20 گونه کشت و کار می‌شوند (یونیال، 2002). در چین 5000 گونه دارویی شناخته شده و حدود 1000 گونه بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرند ولی 250-100 گونه کشت می‌شوند (زاپیجن، 1991).