No category

منابع پایان نامه ارشد درباره محمد بن سنان، رسول خدا (ص)، امام زمان

نوامبر 28, 2018

آن را بر همه مردم جز مسافر الزامی کرد و هیچ کس جایز نیست چیزی را که رسول خدا اجازه انجام آن را نداده است جایز شمارد، پس امر رسول خدا (ص) با امر خداى عز و جل و نهى او با نهیش برابر شد وبر بندگان لازم است همچنان که تسلیم خداى تبارک و تعالى هستند، تسلیم او نیز باشند”.
نمایه:
تأدیب پیامبر (ص)
اکمال تأدیب پیامبر (ص)
استناد به آیه “…انک لعلی خلق عظیم”
تفویض امر دین و امت به پیامبر (ص)
فلسفه تفویض: انجام امور سیاسی مردم
استناد به آیه “ما اتاکم الرسول…”
مؤید به روح القدس بودن پیامبر (ص)
عدم خطای پیامبر (ص)
واجب الهی بودن ابتدایی دو رکعتی خواندن نمازها
اضافه کردن به رکعات نماز توسط پیامبر (ص)
واجب بودن نمازهای اضافه شده مانند نمازهای اول
اجازه خداوند به اضافه کردن رکعات نماز توسط پیامبر (ص)
سنت قرار دادن روزه ماه شعبان و سه روز در هر ماه
اجازه خداوند به سنت قرار دادن روزهها
تحریم خمر توسط خداوند
تحریم همه مسکرات توسط پیامبر (ص)
اجازه خداوند به تحریم همه مسکرها توسط پیامبر(ص)
مکروه قرار دادن برخی از اشیا توسط پیامبر (ص)
وجوب مکروه دانستن مواردی که پیامبر (ص) مکروه نمود از ناحیه مردم
عدم اجازه خداوند به مردم جهت تخلف از اوامر و نواهی پیامبر(ص)
عدم اجازه پیامبر (ص) به مردم جهت استفاده آنچه زیادش سکرآور است
عدم اجازه پیامبر (ص) به مردم جهت کم کردن رکعاتی که اضافه کرده بود
وجوب تسلیم تشریعهای پیامبر (ص) شدن، مانند تسلیم خدا شدن
25.عَلِیُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ صَنْدَلٍ الْخَیَّاطِ عَنْ زَیْدٍ الشَّحَّامِ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ الله (ع) فِی قَوْلِهِ تَعَالَى هذا عَطاؤُنا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِکْ بِغَیْرِ حِسابٍ قَالَ أَعْطَى سُلَیْمَانَ مُلْکاً عَظِیماً ثُمَّ جَرَتْ هَذِهِ الْآیَه فِی رَسُولِ اللَّهِ ص فَکَانَ لَهُ أَنْ یُعْطِیَ مَا شَاءَ مَنْ شَاءَ وَ یَمْنَعَ مَنْ شَاءَ وَ اعطاءهُ اللَّهُ أَفْضَلَ مِمَّا أَعْطَى سُلَیْمَانَ لِقَوْلِهِ ما آتاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاکُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا.59
ترجمه: زید شحام گفت که از ابا عبد الله (ع) درباره سخن خداى تعالى “این است بخشش ما، ببخش بیشمار یا نگهدار” پرسیدم؛ فرمود: “خدا به سلیمان فرمانروایی بزرگى داد، سپس این آیه درباره رسول خدا -صلّى الله علیه و آله- جارى گشت، پس براى او رواست که هرچه خواهد، به هرکه خواهد ببخشد و از هرکه خواهد منع کند، و خدا به او بهتر از آنچه به سلیمان داد، عطا فرمود، زیرا فرموده است: “آنچه این رسول برایتان آورد بگیرید و آنچه شما را از آن نهی کرد باز ایستید””.
نمایه:
سوال از امام درباره تفسیر آیه: هذا عطاءنا فامنن او امسک بغیر حساب
جواب امام: اعطاء ملک عظیم به سلیمان (ع)
جاری شدن آیه اعطاء در مورد پیامبر (ع)
تفضل بیشتر خدا به پیامبر (ص) نسبت به سلیمان (ع)
استناد به آیه “ما اتاکم الرسول…”
26. أَحْمَدُ بْنُ إِدْرِیسَ وَ مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ الْکُوفِیِّ عَنْ عُبَیْسِ بْنِ هِشَامٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سُلَیْمَانَ عَنْ أَبِی عَبْدِ الله (ع) قَالَ سَأَلْتُهُ عَنِ الْإِمَامِ فَوَّضَ اللَّهُ إِلَیْهِ کَمَا فَوَّضَ إِلَى سُلَیْمَانَ بْنِ دَاوُدَ فَقَالَ نَعَمْ وَ ذَلِکَ أَنَّ رَجُلًا سَأَلَهُ عَنْ مَسْأَلَه فَأَجَابَهُ فِیهَا وَ سَأَلَهُ آخَرُ عَنْ تِلْکَ الْمَسْأَلَه فَأَجَابَهُ بِغَیْرِ جَوَابِ الْأَوَّلِ ثُمَّ سَأَلَهُ آخَرُ فَأَجَابَهُ بِغَیْرِ جَوَابِ الْأَوَّلَیْنِ ثُمَّ قَالَ هذا عَطاؤُنا فَامْنُنْ أَوْ أَعْطِ بِغَیْرِ حِسابٍ وَ هَکَذَا هِیَ فِی قِرَاءَه عَلِیٍّ (ع) قَالَ قُلْتُ أَصْلَحَکَ اللَّهُ فَحِینَ أَجَابَهُمْ بِهَذَا الْجَوَابِ یَعْرِفُهُمُ الْإِمَامُ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ أَ مَا تَسْمَعُ اللَّهَ یَقُولُ إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیاتٍ لِلْمُتَوَسِّمِینَ وَ هُمُ الْأَئِمَّه وَ إِنَّها لَبِسَبِیلٍ مُقِیمٍ لَا یَخْرُجُ مِنْهَا أَبَداً ثُمَّ قَالَ لِی نَعَمْ إِنَّ الْإِمَامَ إِذَا أَبْصَرَ إِلَى الرَّجُلِ عَرَفَهُ وَ عَرَفَ لَوْنَهُ وَ إِنْ سَمِعَ کَلَامَهُ مِنْ خَلْفِ حَائِطٍ عَرَفَهُ وَ عَرَفَ مَا هُوَ إِنَّ اللَّهَ یَقُولُ وَ مِنْ آیاتِهِ خَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافُ أَلْسِنَتِکُمْ وَ أَلْوانِکُمْ إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیاتٍ لِلْعالِمِینَ وَ هُمُ الْعُلَمَاءُ فَلَیْسَ یَسْمَعُ شَیْئاً مِنَ الْأَمْرِ یَنْطِقُ بِهِ إِلَّا عَرَفَهُ نَاجٍ أَوْ هَالِکٌ فَلِذَلِکَ یُجِیبُهُمْ بِالَّذِی یُجِیبُهُم.60
ترجمه: عبد اللَّه بن سلیمان گفت که از ابی عبد الله (ع) درباره امام پرسیدم: “آیا کار به او واگذار شده است چنان که به سلیمان بن داود واگذار شده بود؟”، فرمود: “آرى، و دلیلش این است که مردى از مسأله‏اى پرسید، آن حضرت جوابش گفت، سپس دیگرى همان مسأله را پرسید و او جوابى بر خلاف جواب اول گفت، باز دیگرى همان مسأله را پرسید و او جوابى بر خلاف آن دو جواب گفت، سپس فرمود: “این است بخشش ما، قطع کن61 یا ببخش بیشمار” – در قرائت على (ع) اینگونه است. من گفتم: “اصلحک اللَّه آیا امام که اینگونه جوابهای متفاوت میدهد؛ آنها را میشناسد؟” فرمود: “سبحان اللَّه!! مگر نشنیدهای که خدا میفرماید: “در اینها نشانه‏هائى است براى دقیقبینان” و آنها ائمه هستند “و آن در راهى پا برجاست که هیچگاه از آن خارج نشود” سپس امام به من فرمود: “آرى! امام زمانى که مردى را ببیند، او را میشناسد و رنگ واقعی او را میشناسد، و اگر سخن او را از پشت دیوار هم بشنود؛ او و شخصیتش را میشناسد؛ همانا خدا میفرماید “از جمله آیات خدا آفرینش آسمانها و زمین و اختلاف زبانها و رنگهاى شماست، همانا در این اختلاف براى دانایان نشانه‏هائى است” و آن دانایان ائمه هستند، پس امام هر سخنی را که بشنود، صاحب آنرا میشناسد، چه آنکه گوینده اهل نجات باشد چه اهل هلاکت؛و برای همین است که به مردم اینگونه پاسخ می دهد”.
نمایه:
سوال از امام(ع) درباره این که آیا مانند سلیمان(ع) به امام(ع) هم تفویض شده است؟
همان تفویض سلیمان(ع) به ائمه (ع)
مستند تفویض: اجازه به امام (ع) جهت متفاوت پاسخ دادن سوال واحد
استناد به آیه “ما اتاکم الرسول…”
استناد به آیه “ان فی ذلک لایات للمتوسمین”
27. الْحُسَیْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْأَشْعَرِیُّ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِی الْفَضْلِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ إِدْرِیسَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ قَالَ کُنْتُ عِنْدَ أَبِی جَعْفَرٍ الثَّانِی (ع) فَأَجْرَیْتُ اخْتِلَافَ الشِّیعَه فَقَالَ یَا مُحَمَّدُ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى لَمْ یَزَلْ مُتَفَرِّداً بِوَحْدَانِیَّتِهِ ثُمَّ خَلَقَ مُحَمَّداً وَ عَلِیّاً وَ فَاطِمَه فَمَکَثُوا أَلْفَ دَهْرٍ ثُمَّ خَلَقَ جَمِیعَ الْأَشْیَاءِ فَأَشْهَدَهُمْ خَلْقَهَا وَ أَجْرَى طَاعَتَهُمْ عَلَیْهَا وَ فَوَّضَ أُمُورَهَا إِلَیْهِمْ فَهُمْ یُحِلُّونَ مَا یَشَاءُونَ وَ یُحَرِّمُونَ مَا یَشَاءُونَ وَ لَنْ یَشَاءُوا إِلَّا أَنْ یَشَاءَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى ثُمَّ قَالَ یَا مُحَمَّدُ هَذِهِ الدِّیَانَه الَّتِی مَنْ تَقَدَّمَهَا مَرَقَ وَ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهَا مَحَقَ وَ مَنْ لَزِمَهَا لَحِقَ خُذْهَا إِلَیْکَ یَا مُحَمَّد.62
ترجمه: محمد بن سنان گفت که نزد ابی جعفر ثانی (ع) بودم و اختلاف شیعه را مطرح کردم، امام (ع) فرمود: “اى محمد! همانا خداى تبارک و تعالى همواره یگانه‏اى غیر او نبود سپس محمد و على و فاطمه را آفرید، آنها هزار دوران بماندند، سپس چیزهاى دیگر را آفرید. و ایشان را بر آفرینش آنها گواه گرفت و اطاعت ایشان را بر همه مخلوقات واجب کرد و کارهاى مخلوقات را به ایشان واگذار کرد. پس آنان هرچه را خواهند حلال کنند و هرچه را خواهند حرام سازند، ولى هرگز جز آنچه خداى تبارک و تعالى خواهد نخواهند”. سپس فرمود: “اى محمد! این است‏ آن دیانتى که هر که از آن جلو رود به گمراهی رفته و هر که عقب ماند نابود گردد و هر که با آن ملازم و همراه باشد رستگار شد، اى محمد همواره ملازم این دیانت باش”.
نمایه:
تفویض امر همه اشیاء به محمد، علی و فاطمه -علیهم السلام-
تفسیر تفویض امر همه اشیاء به محمد، علی و فاطمه -علیهم السلام- به حق تحلیل و تحریم هر چه خواهند
تفسیر تفویض حق تحلیل و تحریم به محدوده ما شاء الله
28. عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ أُذَیْنَه عَنْ زُرَارَه عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (ع) قَالَ عَشْرُ رَکَعَاتٍ رَکْعَتَانِ مِنَ الظُّهْرِ وَ رَکْعَتَانِ مِنَ الْعَصْرِ وَ رَکْعَتَا الصُّبْحِ وَ رَکْعَتَا الْمَغْرِبِ وَ رَکْعَتَا الْعِشَاءِ الْآخِرَه لَا یَجُوزُ الْوَهْمُ فِیهِنَّ وَ مَنْ وَهَمَ فِی شَیْ‏ءٍ مِنْهُنَّ اسْتَقْبَلَ الصَّلَاه اسْتِقْبَالًا وَ هِیَ الصَّلَاه الَّتِی فَرَضَهَا الله عزَّ وَ جَلَّ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ فِی الْقُرْآنِ وَ فَوَّضَ إِلَى مُحَمَّدٍ (ص) فَزَادَ النَّبِیُّ (ص) فِی الصَّلَاه سَبْعَ رَکَعَاتٍ وَ هِیَ سُنَّه لَیْسَ فِیهَا قِرَاءَه إِنَّمَا هُوَ تَسْبِیحٌ وَ تَهْلِیلٌ وَ تَکْبِیرٌ وَ دُعَاءٌ فَالْوَهْمُ إِنَّمَا یَکُونُ فِیهِنَّ فَزَادَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) فِی صَلَاه الْمُقِیمِ غَیْرِ الْمُسَافِرِ رَکْعَتَیْنِ فِی الظُّهْرِ وَ الْعَصْرِ وَ الْعِشَاءِ الْآخِرَه وَ رَکْعَه فِی الْمَغْرِبِ لِلْمُقِیمِ وَ الْمُسَافِر.63
ترجمه: زراره از ابی جعفر (ع) نقل کرد: “ده رکعت از نمازهاى روزانه، که دو رکعت ظهر و دو رکعت عصر و دو رکعت صبح و دو رکعت مغرب و دو رکعت عشاء باشد، سهو و اشتباه نمى‏پذیرد یعنى هر کس در این ده رکعت دچار اشتباه شود، نماز خود را مى‏شکند و دوباره مى‏خواند. این ده رکعت، همان نماز فریضه‏اى است که خداوند -عز و جل- در قرآن مجید به مؤمنین دستور داده است. خداوند تعالى، به پیامبرش محمد (ص) واگذار فرمود و پیامبر هفت رکعت بر این ده رکعت افزود، و برای همین، این هفت رکعت به عنوان سنت تلقى مى‏شود که تلاوت قرآن ندارند، و تنها سبحان اللَّه، لا اله الا اللَّه، اللَّه اکبر و نیایش گفتن هستند و اگر اشتباهى در آن رخ دهد، قابل جبران و ترمیم خواهد بود که پیامبر (ص) دو رکعت در نماز ظهر و عصر و عشاء را برای غیر مسافرین اضافه کرد و یک رکعت آن را برای همه اضافه نمود”.
نمایه:
مبطل بودن سهو در دو رکعت اول نماز
تفویض به پیامبر (ص)
اضافه کردن پیامبر (ص) به تعداد رکعات نمازهای دو رکعتی
قابل جبران بودن سهو در رکعات اضافه شده بر دو رکعت اول
29. عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ أُذَیْنَه عَنْ زُرَارَه قَالَ کُنْتُ قَاعِداً عِنْدَ أَبِی عَبْدِ الله (ع) أَنَا وَ حُمْرَانُ بْنُ أَعْیَنَ فَقَالَ لَهُ حُمْرَانُ مَا تَقُولُ فِیمَا یَقُولُ زُرَارَه وَ قَدْ خَالَفْتُهُ فِیهِ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ الله (ع) مَا هُوَ قَالَ یَزْعُمُ أَنَّ مَوَاقِیتَ الصَّلَاه کَانَتْ مُفَوَّضَه إِلَى رَسُولِ اللَّهِ (ص) هُوَ الَّذِی وَضَعَهَا فَقَالَ أَبُو عَبْدِ الله (ع) فَمَا تَقُولُ أَنْتَ قُلْتُ إِنَّ جَبْرَئِیلَ (ع) أَتَاهُ فِی الْیَوْمِ الْأَوَّلِ بِالْوَقْتِ الْأَوَّلِ وَ فِی الْیَوْمِ الْأَخِیرِ بِالْوَقْتِ الْأَخِیرِ ثُمَّ قَالَ جَبْرَئِیلُ (ع) مَا بَیْنَهُمَا وَقْتٌ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ الله (ع) یَا حُمْرَانُ إِنَّ زُرَارَه یَقُولُ إِنَّ جَبْرَئِیلَ (ع) إِنَّمَا جَاءَ مُشِیراً عَلَى رَسُولِ اللَّهِ (ص) وَ صَدَقَ

No Comments

Leave a Reply