امل مواد آنتی باکتریال، مواد ضد قارچی و مایکوتوکسین ‌ها می‌باشد. متابولیت های زیستی فراوانی از این قارچ بدست آمده است[37].
پنی سیلیوم یک منبع تولید پنی سیلین است که خود نوعی آنتی بیوتیک است[45].
گونه ها بر اساس رنگ اسپور بعنوان کپک سبز شناخته می شوند. از نظر ریخت شناسی بر پایه ساختار کنیدی و کنیدیوفور و اندازه گیری و رنگ کلنی در شرایط استاندارد می باشد[10].
این پنی سیلیوم شامل 4 زیر جنس ذیل است:
Biverticillium، Penicillium، Aspegilloides و Furcatum
اساس این تقسیم بندی بر تعداد نقاط انشعاب بین فیالید و ساقه تعیین می شود. و اگر انشعابات شبیه بهم باشد شناسایی بر اساس طول متولا به فیالید و طول و قطر کلنی در محیط کشت می‌باشد[10].
گونه های ساپروفیت معمولاً خاکزی اند که باعث تخریب سبزیجات، بذر و دانه ها می‌شوند. پنی سیلیوم بیشتر در مناطق سرد و خنک دیده می شود ]38[. تعداد زیادی گونه از جنس پنی سیلیوم باعث پوسیدگی انباری بویژه روی مرکبات می شود که به عنوان کپک آبی و مرطوب شناخته می شود[35].
P.italicum و P.digitatum عامل پوسیدگی میوه مرکبات است. P.expansum و P.discolor عامل پوسیدگی مغز خشکبار است. P.brevicompactum عامل پوسیدگی زنجبیل و P.sclerotigenum عامل پوسیدگی سیب زمینی شیرین است[35].
2-16- فعالیت های بیولوژیک پنی سیلیوم ها
پنی سیلیوم مولد آنزیم های تجزیه کننده نشاسته، پروتیین، زایلان و لیپید است. پنی سیلیوم تولید کننده آنزیم های خارج سلولی به حساب می آیند. مطالعه توکسین های تولید شده در اثر پنی سیلیوم هم در کشاورزی و هم در صنایع غذایی مهم است.[45]. بکارگیری آنزیم های میکروبی نقش و کاربرد وسیعی در صنایع مختلف دارد.
پکتینازها از متابولیت‌های ثانویه و آنزیم‌های خارج سلولی تولید شده توسط پنی‌سیلیوم می‌باشد.
آنزیم پکتیناز بعنوان آنزیم هیدرولیز کننده شامل پلی گالاکتورونازها، پکتین، پکتین لیازها، پکتات لیازها و استرازها می باشد.
پکتینازها بر اساس مکان برش درون یا انتهای سوبسترا، آنها به دو گروه اند و اگزو تقسیم می‌شوند. در مورد پنی سیلیوم های بیماری زا در گیاهان، بیماریزایی در بافت های گیاهی بوسیله آنزیم های پکتیک شروع می شود [25].
پلی گالاکتورونازها به عنوان عامل بیماری زایی باعث از بین رفتن دیواره سلولی گیاه می‌شود[19].
پنی سیلیوم بعنوان منبع قارچی تولیدکننده آنزیم پکتیناز می باشد. (Pericin et al., 2007).