افسردگی
بحث و نتیجهگیری
بیشتر پژوهشهای انجام گرفته در زمینه مقدار ترشح هورمون سروتونین و افسردگی بیانگر این است که فعالیتهای ورزشی موجب افزایش این هورمون و کاهش افسردگی میشود و ارتباط معنیداری بین افزایش سروتونین با کاهش افسردگی وجود دارد. نتایج پژوهش حاضر نشان داد که تمرینات هوازی منتخب، موجب افزایش چشمگیر 50 درصدی در مقدار غلظت سروتونین پلاسما شد، هر چند معنیدار نبود که این موضوع ممکن است به سبب تعداد کم آزمودنیها باشد. همچنین افزایش سروتونین آزاد پلاسما در کاهش افسردگی مؤثر است و نقش گیرندههای سروتونین و افزایش آنها را در اثر فعالیت ورزشی نباید از نظر دور داشت (دی 1994؛ چائولوف 1994). از طرفی کاهش معنیداری در میزان افسردگی در گروه آزمایش مشاهده شد که رابطه این دو متغیر نیز معنیدار بود. نتایج پژوهش حاضر با یافتههای بلومنتال و همکاران (1999) و استینبرگ (1998) که استفاده از ورزشدرمانی را در کاهش میزان افسردگی و پایین آوردن احتمال عود آن مؤثر دانستهاند، همخوانی دارد (34،15). همچنین نتایج پژوهش حاضر با نتایج لالر و هاپکر (2001) که دریافتهاند ورزش علائم افسردگی را به گونه چشمگیری کاهش می دهد و تأثیر ورزش را در درمان افسردگی در حد رواندرمانی میدانند، همخوانی دارد. نتایج تحقیقات مزینی (1379)، نوربخش(1383)، گریست، کلاین ومورگان(1970) مک کنن و هولمز (1984)، مک کارتنی(2000) ودان و همکاران(2002) فعالیت دویدن متناوب را در درمان افسردگی مؤثر دانستند که با نتایج پژهش حاضر همخوانی دارد. در پژوهش حاضر بین سروتونین پلاسما و افسردگی آزمودنی ها، ارتباط معنیداری مشاهده شد و با یافتههای انجمن ملی و سلامت انگلستان که ورزشهای هوازی را در افزایش سطح سروتونین مغز و کاهش افسردگی مؤثر دانسته اند، همخوانی دارد (یانگ، 2007). نتایج این تحقیق با یافتههای پیرس (1999) و دی (1994) همسوست. آنان نشان دادند ورزشهای طولانی موجب بهبود سروتونین و گیرندههای آن و همچنین کاهش سطح افسردگی میشود(32،19). دیون (2002) بیان داشت ورزش به بهبود مونوآمین ها از جمله سروتونین و دوپامین می انجامد. ازدیاد این مواد ناقل شیمیایی موجب انتقال بهتر پیامهای عصبی و بهبود خلق وخو میشود (22). یافتههای تحقیق حاضر با نتایج تحقیقات چائولف(1994)، دونات و همکاران (2010) مغایرت است. عدم همخوانی احتمالاً به سبب نوع تمرین یا طول دوره تمرین است که در تحقیق چائولف از تریدمیل به مدت چهار روز و در تحقیق دونات و همکاران از دوچرخه کارسنج به مدت 21 روز استفاده شده است. شدت تمرین نیز از دیگر احتمالات مؤثر است(17). در تحقیق دونات و همکاران شدت تمرین70 تا 85 درصد ضربان قلب بیشینه بود که از شدت تمرین تحقیق حاضر بیشتر و در آستانه لاکتات است(21). از دیگر یافتههای تحقیق تاثیر معنیدار تمرینات هوازی منتخب بر افسردگی آزمودنی ها بود. در مورد این موضوع لابتس (2006) به مقایسه وضعیت خُلقی دانشجویان ورزشکار و غیرورزشکار پرداخت و به رابطه منفی بین فعالیت های ورزشی و میزان افسردگی اشاره کرد. از طرفی نتایج این تحقیق با نتایج محققان دیگر از جمله برزگری (1380)، وارسا، شافر، ساندرز (1984) همخوانی ندارد، که این تفاوت ممکن است ناشی از انجام ندادن فعالیت های ورزشی مناسب و منظم و همچنین شیوه زندگی و سن آنان باشد(2). از دیدگاه شناختی برخورداری محیط های ورزشی از عوامل نشاط، صمیمیت، گرمی و محیطی به منظور تخلیه فشارها و کشمکشها و از طرفی اجرای فعالیت های ورزشی ماهیتاً به دلیل پویا بودن و داشتن ارتباط متقابل فرد با محیط میتواند در به منظور تقویت روحیه، تصور مثبت از خود و اعتماد به نفس منشأ اثر شود. همچنین این عوامل میتوانند به عنوان عامل بازدارنده در پیدایش مؤلفههای به وجود آورنده افسردگی عمل کنند (بلومنتال، 1999). به طور کلی یافتههای این تحقیق نشان داد تمرینات هوازی با شدت 65-60 درصد حداکثر ضربان قلب بیشینه توانسته است به عنوان یک راهبرد درمانی در درمان دانشجویان افسرده مؤثر واقع شود و با حجم و شدت معین و متناسب با ویژگی های آزمودنیها ، سطح افسردگی را کاهش دهد و وضعیت خلقی آنها را به سطح طبیعی نزدیک کند.

منابع و ماخذ
اتکینسون، رتیال ال.( 1385). “زمینه روانشناسی هیلیگارد”. ترجمه محمد نقی براهنی و دیگران. تهران، رشد .
برزگری، علی محمد.(1380).” اثر تمرینات هوازی بر کاهش افسردگی”. کنگره بینالمللی تربیت بدنی و ورزش دانش آموزان دختر، اداره کل تربیت بدنی، وزارت آموزش و پرورش.
حائری روحانی، علی.(1380).” فیزیولوژی اعصاب و غدد درون ریز”. تهران: سمت.
روزنهان، دیوید.(1388).” روانشناسی ناهنجاری آسیب شناسی روانی2″. ترجمه یحیی سید محمدی.
تهران: نشر ارسباران (جلد دوم،ص92-4).
زنگنه ظفری ، فریده . (1378).”سیستم اعصاب مرکزی “. تهران . نشر طبیب .
سادوک، بنجامین جیمز.(1387).”خلاصه روانپزشکی: علوم رفتاری “. ترجمه فرزین رضاعی. تهران. نشر ارجمند .ص 152-144.
گریست، جان هوت.(1382 ).” افسردگی و درمان آن”. ترجمه مهدی قراچه داغی. تهران. نشر قطره.
مزینی، هدی .( 1379) . “بررسی میزان افسردگی در دو گروه دانشجویان دختر ورزشکار و غیر ورزشکار دانشگاه های سبزوار).مجموعه مقالات چهارمین همایش ملی تربیت بدنی و علوم ورزشی . دانشگاه گیلان .ص 182.
موان، رن .(1380 ).” بیوشیمی ورزش و تمرین های ورزشی”.ترجمه حسینعلی مهرانی، علیرضا عسگری.
تهران . ص 125-122.
نوربخش، مهوش .(1383).” بررسی تأثیر فعالیت های جسمانی بر میزان افسردگی دختران دانشجوی دانشگاه شهید چمران اهواز” . نشریه حرکت ، شماره21. ص 96-79.

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

هاشمی محمد آباد، سید نذیر. حسینی، زهرا. شهابی، محمد علی.( 1383).”بررسی اپیدمیولوژیک افسردگی در دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی یاسوج”. طب و تزکیه ، شماره 53.ص102-99.
Alberghina D. Giannetto C. Piccione G. (2010). “Peripheral serotoninergic

response to physical exercise in athletic horses”. J Vet Sci. c285-9.
Babiak,M. Blumental. J.A. Herman,S. khatri,p.doraiswamy,M.
(2000).”exercise treatmentfor major depression : maintenance of therapeutic
benefit at 10 months”. 62:PP:633-638.
Bartholomew JB. Morrison D. Ciccolo JT. (2005). “Effects of acute exercise on mood and well-being in patients with major depressive disorder”. Med Sci Sports Exerc. 2005 Dec. PP: 2032-7.
Blumental. JA, Babyak-MA, Moore. KA. (1999). “Department of Psychology and Behavioral sciences”. Duke university medical center, Durham, NC 27710, usa. P: 159 .
Buchman, BP. sallies.e, criqui. JE, Kaplan. R. M.(1991). “physical activity, physical fitness, and psychological characteristics of medical students”. J psycho som res 35. PP:197-208.
Chaouloff francis.(1994).”Influence of physical exercise on 5HT1a reseptor – and anxiety- related behaviours”. Neuroscience Letters. Volume 176. Issue 2. PP: 220-230.
Chaouloff,F.(1994).” Influence of physical exercise on5-HT 1A receptorand anxiety-related behaviours.Neuroscience Letters”.Volume 176. Lssue 2, 1. August 1994. PP: 226-230
Dey.S.(1994). “Physical exercise as a novelantidepressant.agent: Possible role of serotonin receptor subtypes”. Phsiology&Behavior. Volume 55.Lssue 2. February 1994. PP: 323-329
Dimeo.Fand et.al.(2001). “Benefits from aerobic exercise in patiwnts with major depression: a pilot study”. The British journal of Sports Medicine xxxy. PP: 114-117.
Donath.l.Silke ,Boettger. Christian, puta. (2010). “Dissociation of performance parameters at the IAT requires specific exercise recommendations for depressed patients”. Volume 34 . lssue 1, 1. february 2010. PP: 131-135.
Dunn Al , trivedi MH , and et al . (2002).”The dose response study : a clinical trial to examine efficacy and dose response of exercise as treatment for depression “.control clin . trials. PP:5584-603.
Gerin,christine . teilhac,jean-rene . smith.kristin , privat alain . (2008 ) . “motor activity induces release of serotonin in the dorsal horn of the rat lumbar spinal cord” . neuroscience letters . volume 436 .issue 2 . PP: 91-95.
Grieist, klein.M, morgan.(1970).”runing as treatment for depression comprehensive psychiatry “. PP:20-41-54.
Langfort J. Baranczuk E. Pawlak D. (2006). “The effect of endurance training on regional serotonin metabolism in the brain during early stage of detraining period in the female rat”. Cell Mol Neurobil. 2006 oct-Nov;26(7-8). PP:1327-42.
linden d.e. (2006).”how psychotherapy changes the brain—the contribution of functional neuroimaging”.mol psychiatry; 11. PP: 528-538.
Lori M.Gorton,Marte G. Vuckovic.( 2010).” Exercise effects on motor and affective behavior and catecholamine neurochemistry in the MPTP-lesioned mouse”. Behavioral Brain Research. Volume 213. lssue 2, 1. December. PP:253262.
McCann.l.lisa , holmes.d. S .(1984). “lnfluence of aerobic esercise on depression “. journal of personality and social psychology . volume 46 . issue 5 . PP: 1142-1147 .
McCartney,N.(2000).”Roleof resistance training in heart disease” . J med and sience in sport and exercise. PP:369-402.
Michele Labotz. Toby K. wolff. Kenneth T . Naksone. (2006). “Selective Serotonin Reuptake Inhibitors and Rhabdomyolysis after Eccentric Exercise”. Medicine . science in sports . exercise:Offical Journal of the American college of Sports Medicine .ISSN 0195-9131. vol.38.N°.9.2006. PP: 1539-1542.
Peirce.N.C.(1999).”diabetes and exercise”.Br-J sportsmed . 33: PP:161-72.
Rethorst CD . Landers DM. Nagoshi CT. Ross,JT. (2010). “Efficacy of exercise in reducing depressive symptoms acrros 5-HTTLPR genotypes”. Meo Sci Sports Exerc. 2010 Nov;42. PP:2141-7
Steinberg LL. Sposito MM. Lauro FA. Tufik S. (1998). “Serum level of serotonin during exercise in paraplegic patients”. Spinal Cord. 1998 Jan.36. PP:18-20.

  • 1

دیدگاهتان را بنویسید