در مورد دختران، نتایج نشان داد که BDNF گروه دختران، به صورت معنا داری از BDNF گروه کنترل دختران بالاتر است (013/0=P)، ولی این دو گروه در زمان پاسخ به آزمون استروپ تفاوت معناداری با هم ندارند (813/0=P). در واقع BDNF دختران شرکت کننده در این تحقیق تحت تأثیر تمرین استقامتی افزایش یافت، ولی این افزایش با کاهش زمان پاسخ به آزمون استروپ همراه نبود.

جدول 3. نتیجه آزمون تحلیل کوواریانس زمان پاسخ به آزمون استروپ و BDNF دو گروه دختران و کنترل دختران
معنا داری F d.f متغیر

0/813 0/058 1 استروپ
0/013 8/298 1 BDNF

همچنین، نتایج نشان داد بین دو گروه دختران و پسران در اثرگذاری بر BDNF تفاوت معنادار وجود دارد (046/0=P)، ولی در اثرگذاری بر زمان پاسخ به آزمون استروپ خیر (649/0=P).

جدول 4. نتیجه آزمون تحلیل کوواریانس زمان پاسخ به آزمون استروپ و BDNF دو گروه پسران و دختران
معنا داری F d.f متغیر

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

0/649 0/217 1 استروپ
0/046 4/878 1 BDNF

نتایج ضریب همبستگی پیرسون نشان داد بین تغییرات زمان پاسخ به آزمون استروپ و تغییرات BDNF، در هیچ یک از دو گروه پسران و دختران همبستگی معناداری وجود نداشت. میزان همبستگی در گروه پسران 38 درصد (345/0=P) و در گروه دختران 66 – درصد (071/0=P) بود.
بحث و نتیجهگیری
تأثیر مثبت تمرین ورزشی بر تمرکز توجه و BDNF
نتایج نشان داد که شرکت در فعالیت ورزشی به کاهش زمان پاسخ به آزمون استروپ منجر شد. این کاهش که به معنای افزایش توجه و سرعت پردازش اطلاعات است، با افزایش BDNF سرمی پسران همراه بود. این در حالی است که زمان پاسخ به آزمون استروپ دختران نیز در اثر تمرین کاهش یافت، ولی این کاهش معنادار نبود. BDNF سرمی گروه دختران نیز در اثر تمرین افزایش یافت. نتیجه پژوهش حاضر با کار گریفین و همکاران (2011)، در مورد تأثیر یک دوره کوتاه دوچرخه سواری با شدت بالا بر تکلیف شناختی انطباق نام-چهره همسو، و در مورد تکلیف رنگ-واژه استروپ ناهمسو بود. این تغییرات بر عملکرد شناختی در این تحقیق همسو با افزایش غلظت BDNF در سرم آزمودنی های جوان غیرورزشکار بود. همچنین فریس و همکاران (2007)، نشان دادند یک جلسه فعالیت، عملکرد شناختی و BDNF افراد را به صورت همزمان افزایش میدهد، اما بین تغییرات BDNF و بهبود عملکردهای شناختی همبستگی وجود ندارد. در این مورد باید گفت، نشان داده شده است فعالیت ورزشی ممکن است یک عامل محافظتی قوی در برابر تحلیل عصبی باشد. همچنین میتواند عملکرد شناختی را افزایش و پیشروی انحطاط شناختی را که مبتنی بر زوال عقلی است، کاهش دهد (16). در مطالعات دیگر نیز مشاهده شده است ورزش به نورونزایی و تغییر پلاستیسیته سیناپسی و همچنین نیرومندسازی بلندمدت در شکنج دندانه دار موشها منجر میشود، که این عامل میتواند به بهبود یادگیری و حافظه منجر شود (13). تحریک و کنترل نورونزایی به کمک نوروتروفینها انجام میگیرد.
پژوهشهای متعدد به خوبی ثابت کردهاند BDNF در شکلپذیری سیناپسی هیپوکامپ نقش بسزایی دارد، و از طرفی هیپوکامپ در عملکردهای شناختی تأثیرگذار است. هر عاملی که موجب افزایش سطح BDNF در بدن انسان شود، میتواند به تغییراتی در یادگیری، حافظه، عملکردهای شناختی و اختلالات عصبی- شناختی منجر شود (26،23،16). با عنایت به ارتباط ذکرشده حافظه و یادگیری با توجه، و از طرفی نقش سازنده BDNF در سیستم عصبی مرکزی و اثرگذاری فعالیت ورزشی بر حافظه و یادگیری از این طریق، تأثیر فعالیت ورزشی بر توجه نیز توجیه پذیر است.
نتایج نشان داد بین دو گروه دختران و پسران در اثرگذاری بر BDNF تفاوت معنا دار وجود دارد، به این معنا که میزان BDNF سرمی دختران در اثر تمرین استقامتی بیشتر از پسران بود. ولی در اثرگذاری بر زمان پاسخ به آزمون استروپ بین دو گروه تفاوتی وجود نداشت. تنها تحقیقی که در زمینه تفاوت میان دختران و پسران یافت شد، تحقیق اشمیتکاسو و همکاران (2012)، با عنوان جنبششناسی عامل رشد عصبی مشتق شده از مغز در پی فعالیت ورزشی کمفشار در مقابل پرفشار در مردان و زنان بود، که نتایج آن با این تحقیق همسو نیست (21). آنها تفاوتی در میزان بیان BDNF پایه مردان و زنان، در اثر این دو فعالیت یافت نکردند. به نظر می رسد علت تفاوت مشاهده شده مربوط به میزان متفاوت کورتیزول در زنان و مردان باشد. میزان ترشح کورتیزول در اثر تمرین در دختران حدود 20 درصد کاهش یافت، درحالی که پسران از این نظر تغییری نکردند. کورتیزول اثر مهاری بر ترشح استروژن دارد و از سوی دیگر استروژن محرک بیان و سنتز BDNF است (25). هرچند میزان استروژن در مطالعه حاضر اندازه گیری نشده است، با توجه به کاهش نسبی مشاهده شده در میزان کورتیزول در اثر فعالیت ورزشی، در دختران در مقایسه با پسران، میتوان گفت احتمالاً افزایش بیشتر BDNF در دختران مربوط به افزایش میزان استروژن ناشی از کاهش میزان کورتیزول در گروه دختران بوده است.
عدم ارتباط بین تغییرات تمرکز توجه و BDNF
نتایج نشان داد که بین تغییرات زمان پاسخ به آزمون استروپ و تغییرات BDNF، در هیچیک از دو گروه دختران و پسران همبستگی معنا داری وجود ندارد. هرچند سازوکار دقیق فیزیولوژیک و روان شناختی چگونگی تأثیر فعالیت ورزشی بر عملکرد مغزی، توجه و کنترل اجرایی هنوز مشخص نشده، سه فرضیه در این زمینه مطرح شده است که در این تحقیق، بنا به دلایل مشخص تنها فرضیه سوم آزمایش شد و در نهایت پذیرفته نشد. نتایج این تحقیق، در این زمینه با نتیجه کار فریس و همکاران (2007) مطابقت داشت (14). شاید تنها توجیهی که میتوان برای عدم همبستگی بین این دو متغیر عنوان کرد، دو سازوکار احتمالی دیگر باشد. در واقع ممکن است تمرین استقامتی به دلیل سازوکارهای دیگری مانند افزایش در تحویل اکسیژن و مواد مغذی به مغز، افزایش یکپارچگی واحد عصبی-عروقی، آنژیوژنز در سطوح حیاتی مغز یا افزایش نورورترانسمیترهای مغزی، یا افزایش میزان سایر عوامل نوروتروفیک به بهبود میزان توجه منجر شده باشد، نه به دلیل افزایش .BDNF ازاین رو پیشنهاد میشود در مطالعات آتی برای افزایش قدرت بحث و نتیجهگیری میزان سایر عوامل نوروتروفیک مانند (IGF-1 ،NGF و …) و دیگر سازوکارهای مطرح شده نیز بررسی شود.
به طور کلی براساس یافتههای این پژوهش بهنظر میرسد در تأثیرپذیری از تمرین در عوامل مورد بررسی در این تحقیق بین دختران و پسران غیرورزشکار تفاوت وجود دارد و فعالیت ورزشی میتواند به بهبود تمرکز توجه در پسران غیرورزشکار منجر شود که این بهبود به نظر مستقل از تغییرات میزان BDNF است، در مورد دختران نیز
تمرین استقامتی به افزایش بیشتری در میزان BDNF در مقایسه با پسران منجر میشود، ولی در دختران نیز بین تغییرات تمرکز توجه و میزان BDNF همبستگی وجود ندارد. تحقیقات بیشتری برای بررسی دقیقتر این موضوع و همچنین آزمایش سایر سازوکارهای تأثیر فعالیت ورزشی بر عملکرد مغزی مورد نیاز است.

منابع و مĤخذ
امیرساسان، رامین؛ میرشفیعی، عباس؛ گایینی، عباسعلی؛ رواسی، علی اصغر (1386). »تأثیر فعالیت هوازی درمانده ساز بر ماتریکس متالوپروتئینازها در ورزشکاران و غیرورزشکاران«، المپیک. سال پانزدهم. ش 4(پیاپی40)، ص 72-59.
حامدی نیا، محمدرضا؛ حقیقی، امیرحسین (1386). »تأثیر تمرینات مقاومتی و استقامتی بر مولکول های چسبان محلول در گردش خون مردان سالم نسبتاً چاق«، المپیک، سال پانزدهم، ش 2(پیاپی38)، ص 58-49.
محمدزاده سلامت، خالد؛ رجبی، حمید؛ نوروزیان، منیژه؛ بهرامینژاد، مرتضی (1389). »تأثیر چهار هفته تمرین هوازی همراه با محدود کردن حرکت قفسه سینه بر توان هوازی و عملکرد قلبی-تنفسی افراد سالم«، المپیک، سال هجدهم، ش 2 (پیاپی50)، ص 18-7.
مشهدی، علی؛ رسولزاده طباطبایی، کاظم؛ آزاد فلاح، پرویز؛ سلطانیفر، عاطفه (1388). »مقایسه بازداری پاسخ و کنترل تداخل در کودکان مبتلا به اختلال نارسایی توجه فزونکنشی و کودکان بهنجار«، مجله روان شناسی بالینی. سال اول(2)، ص 37-5.
.5 Baron, I. S. (Ed.). (2004). “Neuropsychological Evaluation of the Child
(1 ed.) ”. New York: Oxford University Press.
.6 Brutvan, J. J. (2011). “The Effect of Exercise on Cognitive Function as Measured by Impact Protocol: Aerobic Vs. Anaerobic”. MA, Kent State University.
.7 Catai, A. M.; Chacon-Mikahil, M. P. T.; Martinelli, F. S.; Forti, V. A. M.; Silva, E.; Golfetti, R. (2002). “Effects of aerobic exercise training on heart rate variability during wakefulness and sleep and cardiorespiratory responses of young and middle-aged healthy men”. Brazilian Journal of Medical and Biological Research. 35:741-752.
.8 Chun, M. M.; Turk-Browne, N. B. (2007). “Interactions between attention and memory”. Current Opinion in Neurobiology. 17(2):177184.
.9 Cirulli, F.; Francia, N.; Branchi, I.; Antonucci, M, T.; Aloe, L.; Suomi, S.; Alleva, E. (2009). “Changes in plasma levels of BDNF and NGF reveal a gender-selective vulnerability to early adversity in rhesus macaques”. Psychoneuroendocrinology. 34:172–180.
.01 Cotman, C. W.; Berchtold, N. C.; Christie, L.A. (2007). “Exercise builds brain health: key roles of growth factor cascades and inflammation”. Trends in Neurosciences. 30(9):464-472
.11 Deister,C.; Schmidt, C.E. (2006). “Op mizing neurotrophic factor combina ons for neurite outgrowth”. Journal of Neural Engineering. Vol.3:172-179.
.21 Fang, L.; Jian-Wei, Zh.; Rong, W.; Xue-Gang, L.; Jian-Yi, Zh.; Xin-Fu, Zh.; Chang-Qi, L.; Ru-Ping, D. (2010). “Sex-differential modulation of visceral pain by brain derived neurotrophic factor (BDNF)inrats”.
Neuroscience Letters. 478:184–187.
.31 Farmer, J.; Zhao, X.; van Praag, H.; Wodtke, K.; Gage, F. H.; Christie, B. R. (2004). “Effects of voluntary exercise on synaptic plasticity and gene expression in the dentate gyrus of adult male sprague–dawley rats in vivo”. Neuroscience. 124(1):71-79.
.41 Ferris, L. T.; Williams, J. S.; Shen, C.L. (2007). “The effect of acute exercise on serum brain-derived neurotrophic factor levels and cognitive function”. Medicine and Science in Sports and Exercise. 39(4):728–734.
.51 Fisher, A. (2008). “Relationships Between Physical Activity and Motor and Cognitive Function in Young Children”. A Thesis submitted in fulfillment of the Degree of Doctor of Philosophy.
.61 Griffin, É. W.; Mullally, S.; Foley, C.; Warmington, S. A.; O’Mara, S. M.; Kelly, Á. M. (2011). “Aerobic exercise improves hippocampal function and increases BDNF in the serum of young adult males”. Physiology & Behavior. 104(5):934-941.
.71 Hillman, C. H.; Erickson, K. I.; Kramer, A. F. (2008). “Be smart, exercise your heart: exercise effects on brain and cognition”. [10.1038/nrn2298].
Nature Reviews Neuroscience. 9(1):58-65.
.81 Nofuji, Y.; Suwa, M.; Sasaki, H.; Ichimiya, A.; Nishichi, R.; Kumagai, S. (2010). “Different circulating brain-derived neurotrophic factor responses to acute exercise between physically active and sedentary subjects”. Journal of Sports Science and Medicine. 11:83-88.
.91 Ruscheweyh, R.; Willemer, C.; Krüger, K.; Duning, T.; Warnecke, T.; Sommer, J., et al. (2011). “Physical activity and memory functions: An interventional study”. Neurobiology of Aging. 32(7):1304-1319.
.02 Sam-Wook, C.; Sooyoung, B.; Joon-Ho, A. (2011). “Diurnal variation and gender differences of plasma brain-derived neurotrophic factor In healthy human subjects”. Psychiatry Research. 186:427-430.
.12 Schmidt-Kassow , M.; Schädle, S.; Otterbein, S.; Thiel, C.; Doehring, A.; Lötsch, J.; Kaiser, J. (2012 ). “Kinetics of serum brain-derived neurotrophic factor following low-intensity versus high-intensity exercise in men and women”. Neuroreport. 23(15):889-93.
.22 Seifert, T.; Brassard, P.; Wissenberg, M.; Rasmussen, P.; Nordby, P.; Stallknecht, B.; et al. (2010). “Endurance training enhances BDNF release from the human brain”. American Journal of Physiologyregulatory Integrative and Comparative Physiology. 298(2):372–377.
.32 Shun-Wei, Zh. (2006). “Brain neurotrophin levels and mouse behavior”: relationship to environmental influences.
.42 Stroop, J. R. (1992). “Studies of interference in serial verbal reactions”.
Experimental Psychology-general. 121(1):15-23.
.52 Zoladz, J.; Pilc, A.; Majerczak, J.; Grandys, M.; Zapart-Bukowska, J.; Duda, K. (2008). “Endurance training increases plasma brain-derived neurotrophic factor concentration in young healthy men”. Physiol Pharmacol. 59(Suppl 7):119-132.
.62 Zoladz, J. A.; Pilc, A. (2010). “The effect of physical activity on the brain derived neurotrophic factor”: from animal to human studies. Journal of physiology and pharmacology : an official journal of the Polish Physiological Society. 61(5):533-541.

  • 1

دیدگاهتان را بنویسید