روش القای دیابت
بهمنظور القای دیابت نوع اول، موشهای صحرایی پس از بیهوش ی با کتامین/ زایلازین (40 میلی-گرم / کیلوگرم، به صورت IP)، با تزریق داخلصفاقی یک دوز STZ به مقدار ml/kg 60 دیابتی شدند.
برای تزریق، STZ در سرم فیزیولوژی حل شد. براساس این روش 48 ساعت پس از تزریق، دیابت در رتها ایجاد میشود. ملاک دیابتی شدن حیوان، قند خون ناشتای بالای mg/dl 250 در نظر گرفته شد.
برای اندازهگیری قند خون، 72 ساعت پس از تزریق STZ، نمونه خون ناشتای حیوانات از سیاهرگ دمی گرفته شد و غلظت گلوکز سرم به کمک دستگاه کلوگوکارد صفر و یک اندازهگیری شد (33) (میانگین قند خون رتهای دیابتی mg/dl 3/21± 38/348 بود).
پروتکل تمرینی
یک هفته پس از القای دیابت، رتها در گروه مداخله ورزشی به مدت چهار هفته و پنج روز در هفته بر روی تردمیل (تردمیل 4 کاناله، ساخت شرکت IITC آمریکا) تمرین هوازی انجام دادند. پیش از تمرینات اصلی و بهمنظور آشناسازی، رتها به مدت 15-10 دقیقه با سرعت 7 -5 متر در دقیقه با شیب صفر درجه به مدت دو روز متوالی روی تردمیل دویدند. دو روز پس از تمرینات آشناسازی، تمرینات اصلی آغاز شد و رتها به مدت چهار هفته به اجرای فعالیت روی تردمیل پرداختند. پروتکل تمرین در هفته اول با سرعت 10 متر در دقیقه به مدت 20 دقیقه در شیب صفر درجه اجرا شد. در هفتههای بعد، سرعت و مدت زمان دویدن روی تردمیل به تدریج افزایش یافت، به طوری که حیوانات در هفته دوم با سرعت 15 متر در دقیقه به مدت 20 دقیقه، در هفته سوم با سرعت 18 متر در دقیقه به مدت 25 دقیقه و در هفته آخر با سرعت 18 متر در دقیقه به مدت 30 دقیقه روی تردمیل دویدند (40، 24).
ارزیابی حافظه احترازی غیرفعال
72 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی، حافظه احترازی غیرفعال با استفاده از دستگاه شاتل باکس
(شرکت برج صنعت، ایران) به مدت دو روز ارزیابی شد. دستگاه شاتل باکس براساس تمایل طبیعی موشها برای محیط های تاریک و بر مبنای تنبیه (وارد کردن شوک الکتریکی) طراحی شده است. این تست طی سه مرحله انجام میگیرد:
مرحله سازگاری: در روز اول و بهمنظور آشناسازی حیوان با دستگاه؛
مرحله آموزش: در روز اول و بعد از مرحله سازگاری. مدت زمانی که موش از اتاقک روشن به اتاقک تاریک میرود (تأخیر اولیه در ورود به اتاقک تاریک)، ثبت خواهد شد (تأخیر بیشتر به معنای اختلال
موشهاینر

رفتاری بیشتر است). پس از ورود به اتاقک تاریک، یک شوک الکتریکی به کف پای حیوان اعمال می شود.
مرحله به یادآوری: در روز دوم و 24 ساعت پس از مرحله آموزش. طی این مرحله مدت زمان تأخیر در ورود به اتاقک تاریک (تأخیر کمتر به معنای اختلال بیشتر در ذخیره سازی و بهیادآوری اطلاعات کسب شده است) و مدت زمان سپری شده در اتاقک تاریک (مدت زمان بیشتر به معنای اختلال رفتاری بیشتر است) ثبت خواهد شد.
ارزیابی میزان فعالیت حرکتی
به منظور ارزیابی میزان فعالیت حرکتی از آزمون سطح شیبدار استفاده شد. ابزار مورد استفاده برای انجام این آزمون یک صفحه با اندازه 40 در 60 سانتیمتر بود؛ در یک سمت طول این صفحه نقالهای قرار داشت که برای اندازهگیری زاویه صفحه با سطح افقی (زمین) استفاده شد. این صفحه روی یک پایه بالاتر از سطح زمین قرار گرفت و سطح صفحه با پوشش لاستیکی پوشانده شد. در این آزمون، ابتدا سطح شیبدار موازی با سطح زمین (شیب صفر درجه) قرار داده شد. پس از قرار دادن حیوان روی صفحه، هر 5 ثانیه یک بار شیب صفحه به مقدار 5 درجه افزایش یافت. آخرین درجهای که حیوان می توانست خود را در برابر افتادن نگه دارد، به عنوان بیشینه فعالیت حرکتی ثبت شد (37).
ارزیابی میزان فعالیت حرکتی دستها

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

به منظور آزمون سنجش میزان فعالیت حرکتی دستها، از آزمون بارفیکس استفاده شد. برای انجام آزمون بارفیکس از میله فلزی محکم به طول 45 سانتیمتر و با قطری حدود 5/0 سانتی متر استفاده شد، به طوری که در حالت عادی موش توانایی گرفتن میله را داشت. این میله از دو طرف به وسیله گیره به پایهها متصل شد. ارتفاع میله از سطح 45 سانتیمتر بود. در این آزمون موش از طریق پنجه پاهای جلو از میله بارفیکس آویزان شد و مدت زمانیکه حیوان با دو دست و بدون استفاده از پا یا دم، خود را آویزان نگه میداشت و در برابر افتادن مقاومت میکرد، به عنوان میزان فعالیت حرکتی دستها در نظر گرفته شد (46).
تجزیه وتحلیل آماری
نتایج به دست آمده براساس میانگین و انحراف استاندارد گزارش شدند. به منظور بررسی نرمال بودن
توزیع داده ها از آزمون کولموگروف اسمیرنوف استفاده شد. برای مقایسه تفاوت بین گروهها از آزمون
زیستیدورهتابستان

واریانس یکطرفه (ANOVA) و آزمون تعقیبی شفه استفاده شد. سطح معنا داری 05/0 ≤P تعیین شد.
همه دادهها با استفاده از نرم افزار SPSS (نسخه 16) تجزیه وتحلیل شد.

یافتهها
مدت زمان تأخیر اولیه در ورود به اتاقک تاریک در مرحله آموزش
تجزیه وتحلیل دادههای حاصل از آزمون حافظه احترازی غیرفعال نشان داد که در مرحله آموزش، در هر سه گروه میانگین زمان تأخیر اولیه در ورود به اتاقک تاریک کمتر از 17 ثانیه بود، همچنین تفاوت معنا داری بین گروهها مشاهده نشد.
مدت زمان تأخیر در ورود به اتاقک تاریک در مرحله به یادآوری
در مرحله به یادآوری، تفاوت معناداری در مدت زمان تأخیر در ورود به اتاقک تاریک بین گروهها مشاهده شد. گروه شم بالاترین مدت زمان تأخیر در ورود به اتاقک تاریک را نشان داد. همچنین، کاهش چشمگیری در مدت زمان تأخیر در ورود به اتاقک تاریک در گروه دیابت (31/9±12/57 ثانیه) در مقایسه با گروه شم (74/9±88/144 ثانیه) مشاهده شد (0001/0=P). مدت زمان تأخیر در گروه ورزش (51/23±5/105 ثانیه) در مقایسه با گروه دیابت، بهطور شایان توجهی افزایش داشته است
(0001/0=P، نمودار 1).


دیدگاهتان را بنویسید